Фуникова Анна, Россия, г. Электросталь - Мои стихи - Стихи на конкурс по эмигрантским номинациям - Эмигрантская лира
Эмигрантская лира
Международный поэтический конкурс
Суббота, 03.12.2016, 02:18
 
 
"Мы волна России, вышедшей из берегов..."
Владимир Набоков, "Юбилей"
Приветствую Вас Гость | RSS
Меню сайта

Категории каталога
Мои стихи [476]

Мини-чат

Наш опрос
Оцените мой сайт
1. Отлично
2. Хорошо
3. Неплохо
4. Ужасно
5. Плохо
Всего ответов: 65

Главная » Стихи » Мои стихи

Фуникова Анна, Россия, г. Электросталь
[ ] 14.03.2016, 19:09

ЭМИГРАНТСКАЯ ЛИРА-2016. Конкурс поэтов-переводчиков «Свеча толмача»

 

Нишнианидзе Шота

 

(наст. фамилия Мамагейшвили)

(18 марта 1929Тифлис — 1999) — грузинский советский поэт.

Автор нескольких поэм и лирических сборников.

 

შოთა ნიშნიანიძე

 

გალაკტიონს

 

(грузинский, первоисточник - http://poetry.ge/poets/shota-nishnianidze/poems/828.galaktions.htm )

 

იქნებ იმ წუთას

მოგეჩვენა ზურგს უკან ფრთები

და ცად გაჰყევი ანგელოსებს შენივე ნებით?

 

თუ მიმზიდველი ეგ ცხოვრება ლეგენდად იქცა,

მიზიდულობა წესია და კანონი ბრძნული

და რაკი სრულად ეკუთვნოდა ცასა და მიწას,

მიწამ სხეული მიიხიდა და ზეცამ სული.

 

მაგ მძლავრი ფრთებით მოიხვეტე ჟამი და სივრცე,

გადარჩენილხარ დავიწყების სუნთქვას სუსხიანს,

ხოლო სიკვდილით ეზიარე იმხელა სიბრძნეს,

რომელიც დღემდე ვერცერთ მოკვდავს ვერ აუხსნია

 

Галактиону Табидзе

 

                                      

Может, вправду почудились

крылья тебе за спиною?

Белый ангел летел в синеве и манил за собою.

 

Бил крылом и манил, звал тебя в пустоту мирозданья

Мудрость смерти постичь, недоступную прежде сознанью.

Только плоть подвела, плоть расстаться с душой захотела.

Оттого и взлетел, оставляя земле свое тело.

 

Два крыла распластал, не окончил последнюю песню,

Притяженье земли отпустило тебя в поднебесье.

Не коснулось души ледяное дыханье забвенья,

Оттого, что бессмертье пришло после боли паденья.

 

 

Галактион Табидзе

 

(17 (по старому стилю 6) ноября 1891, с. Тшквиши — 17 марта 1959, Тбилиси). Народный поэт Грузинской ССР (1933). Академик Академии наук Грузинской ССР (1944). Один из ведущих грузинских поэтов XX века, оказал огромное влияние на все последующие поколения грузинских поэтов. Переживший сталинские чистки 1930-х годов Табидзе оказался под давлением советских властей в постсталинское время, что привело его к депрессии и алкоголизму. В результате он был помещён в психиатрическую клинику, где покончил жизнь самоубийством. (Информация из Википедии)

 

გალაკტიონ ტაბიძე

 

მას  გახელილი  დარჩა  თვალები (груз)

 

(грузинский язык, источник — https://wikisource.org/wiki/%E1%83%9B%E1%83%90%E1%83%A1_%E1%83%92%E1%83%90%E1%83%AE%E1%83%94%E1%83%9A%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%98_%E1%83%93%E1%83%90%E1%83%A0%E1%83%A9%E1%83%90_%E1%83%97%E1%83%95%E1%83%90%E1%83%9A%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%98)

 

მზეო თიბათვის, ყოფნა უმზეო!
მზე მიიცვალა ღია თვალებით!
ის მიიცვალა რაღაც უმწეო
და საოცარი გარდაცვალებით!
მას გახელილი დარჩა თვალები,
ოჰ! გახელილი დარჩა თვალები!
ის უცხო მხარეს გარდაიცვალა
და გახელილი დარჩა თვალები!
და ეს თვალები საღამოთა ხმას
უსმენდნენ ტანჯვით და მოკრძალებით:
მას გახელილი დარჩა თვალები,
ოჰ, გახელილი დარჩა თვალები!
რა ხდება იქით! საიდან ისმის
მგლოვიარეთა ქნართა: “მშვიდობით”?
უეცრად წყვეტენ სიმები სიცილს
უამინდობით... უამინდობით!
საიდან ისმის ჩუმი გალობა
და უღონობა სუნთქვის შემწყდარის,
წამების წყნარი წარმავალობა
და მოგონება ძვირფასი მკვდარის?
მიდის ზაფხული... ბაღში, მდელოში
სისინებს სიო, შრიალებს ნეშო,
მე ისევ აქ ვარ... საქართველოში!
რისთვის, ძვირფასო! რისთვის, ნუგეშო?
და ეს თვალები სერაფიმთა ხმას
უსმენდნენ ტანჯვით და მოკრძალებით,
მას გახელილი დარჩა თვალები,
ოჰ! გახელილი დარჩა თვალები!
მივალ, მიმყვება მე შენი ცქერა
და ხავერდებზე ეცემა ჩრდილი,
ყველგან უჩინრად ტირის ცერერა,
თვალები ცივი და გახელილი.
ღირდა თუ არა სხვა სიცოცხლეზე
ოცნება ჩუმი და ფერმიხდილი?
მე გზა არ ვიცი უახლოესი:
ერთადერთი გზა არის სიკვდილი.
მას გახელილი დარჩა თვალები,
ოჰ, გახელილი დარჩა თვალები!
ის უცხო მხარეს გარდაიცვალა
და გახელილი დარჩა თვალები!

 

1918

 

 

Неподвижны глаза незрячие

 

Сенокоса пора зенитная,

Но безрадостны дни горячие:

Солнце умерло беззащитное,

Не закрыло глаза незрячие.

Неподвижны глаза незрячие,

И открыты глаза незрячие,

Смотрят в небо чужбины горестно,

Неподвижно глаза незрячие.

С тайной мукой внимает голосу

Сна Вселенной светило спящее...

Неподвижны глаза незрячие,

И открыты глаза незрячие.

Лиры шепчут слова заветные,

Умолкают в последней ярости,

Обрываются струны медные,

Звуки музыки удаляются.

Немощь прерванного дыхания,

Но откуда-то слышно пение...

Длится время, как умирание.

Кто тебе неподвластен, тление?

Минет лето. Расстанусь с музою.

Ветер травы склоняет бережно...

У души остаётся Грузия,

Не надежда, не вера прежняя.

С тайной мукой внимает голосу

Серафима светило спящее...

Неподвижны глаза незрячие,

И открыты глаза незрячие!

Я прощаюсь... Носи, печальная,

Бархат чёрный. Печали временны.

Песня слышится погребальная,

Плач Цереры во мгле рассеянной.

Силы нет уповать и маяться,

Полно! Близится откровение.

Жизнь идёт, словно сон без радости,

Смерть - единственное спасение.

Неподвижны глаза незрячие,

И открыты глаза незрячие.

Смотрят в небо чужбины горестно,

Неподвижно глаза незрячие.

1918

 

 

Николай Бараташвили

 

(15 (27) декабря 1817, Тбилиси — 9 (21) октября 1845, Гянджа). Известный грузинский поэт-романтик. Человек со сложной судьбой. Теперь его называют «классиком грузинской литературы», однако при его жизни не было издано ни одной строчки стихов. Впервые несколько стихотворений Бараташвили были опубликованы лишь через семь лет после его смерти. Только после издания в 1876 году сборника его стихов на грузинском языке, Бараташвили стал одним из самых популярных поэтов Грузии. (Информация из Википедии).

 

ნიკოლოზ  ბარათაშვილი

მერანი (груз)

 

(грузинский язык, источник — http://www.aura.ge/316-leqsebi-samshobloze/3936-nikoloz-baratashvili--merani.html)

 

მირბის, მიმაფრენს უგზო-უკვლოდ ჩემი მერანი,

უკან მომჩხავის თვალბედითი შავი ყორანი!

გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი,

და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი!

გაკვეთე ქარი, გააპე წყალი, გარდაიარა კლდენი და ღრენი,

გასწი, გაკურცხლე და შემიმოკლე მოუთმენელსა სავალნი დღენი!

ნუ შეეფარვი, ჩემო მფრინავო, ნუცა სიცხესა, ნუცა ავდარსა,

ნუ შემიბრალებ დაქანცულობით თავგანწირულსა შენსა მხედარსა!

რაა, მოვშორდე ჩემსა მამულსა, მოვაკლდე სწორთა და მეგობართა;

ნუღა ვიხილავ ჩემთა მშობელთა და ჩემსა სატრფოს ტკბილმოუბარსა,

სად დამიღამდეს, იქ გამითენდეს, იქ იყოს ჩემი მიწა სამშობლო;

მხოლოდ ვარსკვლავთა, თანამავალთა, ვამცნო გულისა მე საიდუმლო!

კვნესა გულისა, ტრფობისა ნაშთი, მივცე ზღვის ღელვას,

და შენს მშვენიერს, აღტაცებულს, გიჟურსა ლტოლვას!

გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი,

და ნიავს მიეც ფიქრი შენი, შავად მღელვარი!

ნუ დავიმარხო ჩემსა მამულში, ჩემთა წინაპართ საფლავებს შორის;

ნუ დამიტიროს სატრფომ გულისა, ნუღა დამეცეს ცრემლი მწუხარის,

შავი ყორანი გამითხრის საფლავს მდელოთა შორის ტიალის მინდვრის,

და ქარიშხალი ძვალთა შთენილთა ზარით, ღრიალით, მიწას მომაყრის!

სატრფოს ცრემლის წილ მკვდარსა ოხერსა დამეცემიან ციურნი ცვარნი,

ჩემთა ნათესავთ გლოვისა ნაცვლად მივალალებენ სვავნი მყივარნი!

გასწი, გაფრინდი, ჩემო მერანო, გარდამატარე ბედის სამძღვარი,

თუ აქამომდე არ ემონა მას, არც აწ ემონოს შენი მხედარი!

დაე მოვკვდე მე უპატრონოდ მისგან ოხერი!

ვერ შემაშინოს მისმა ბასრმა მოსისხლე მტერი!

გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი,

და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი!

ცუდად ხომ მაინც არა ჩაივლის ეს განწირულის სულის კვეთება,

და გზა უვალი, შენგან თელილი, მერანო ჩემო, მაინც დარჩება;

რომ ჩემს შემდგომად მოძმესა ჩემსა სიძნელე გზისა გაუადვილდეს,

და შეუპოვრად მას ჰუნე თვისი შავის ბედის წინ გამოუქროლდეს!

მირბის, მიმაფრენს უგზო-უკვლოდ ჩემი მერანი,

უკან მომჩხავის თვალბედითი შავი ყორანი!

გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი,

და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი!

 

 

Мерани

 

Мчится конь безрассудный, не ведая сна и дороги.

Кликнул ворон зловеще, кончину мою предрекая.

Только конь непослушный летит, словно вихрь одинокий,

К скользким тропам и кручам в беззвёздной ночи привыкая.

Ветр собой рассеки, мой собрат, над скалистыми кручами,

Уноси от беды, не кляня бесконечные странствия!

Не щади ни себя, ни меня – пусть обоих измучает

Твой полёт, конь судьбы, пусть тебя не смущают препятствия...

Отчий дом покидая, приюта лишаюсь и родины,

Распрощаюсь с любимой и милой - не свидимся более.

В чистом небе звезда воссияла - сестра моя сводная.

Только с ней поделюсь, мой скакун, и любовью и болью.

Знаю, конь вороной, похоронят меня не на родине.

Не заплачет навзрыд над могилою дева любимая.

Только выклюют очи открытые черные вороны,

И развеют осенние ветры останки постылые.

Росы с неба падут в изголовье - не слезы возлюбленной,

Не заплачут друзья - кликнут в поле злорадные коршуны.

Оттого, заклинаю, не думай о доле загубленной,

Прокляни, презирая законы судьбы непреложные.

Пусть, отвергнутый всеми, уйду безвозвратно, безвременно,

Пусть обманет любовь, завлекая посулами ложными…

Ты лети, мой скакун! Нас судьба подвергает гонению,

Вихрем в синей ночи уноси мои думы тревожные!

Неспроста, вороной, этот путь мы с тобою затеяли.

Он проторен тобой и навеки собратьям останется.

Вольным ветром навстречу с вершин белоснежных повеяло,-

Вместе с ним улетим, о покое не смея печалиться!

Мчится конь безрассудный, не ведая сна и дороги.

Кликнул ворон зловеще, кончину мою предрекая.

Только конь непослушный летит, словно вихрь одинокий,

К скользким тропам и кручам в беззвёздной ночи привыкая.

 

Категория: Мои стихи | Добавил: emlira
Просмотров: 248 | Загрузок: 0 | Рейтинг: 5.0/1
Всего комментариев: 0
Добавлять комментарии могут только зарегистрированные пользователи.
[ Регистрация | Вход ]
Форма входа

Поиск автора

Поэтические сайты

Статистика

Онлайн всего: 1
Гостей: 1
Пользователей: 0

Copyright Emlira © 2016 Хостинг от uCoz